Σλαῦοι. Λαοὶ τῆς Εὐρώπης

Ἅρπαγες λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς ἦλθον ἐπὶ ἡγεμόνος (Κων/νου Δ’) Πωγωνάτου.

Ἀριστοτέλης Ντοβόρης
ὁμηριστὴς συγγραφεύς

Ἡ ἱστορία τῶν Σλαύων καλύπτεται ὑπὸ τοῦ σκότους πρὶν τὸν δ¢ μ.Χ. αἰῶνα. Μὲ περισσὸν θράσος ἰσχυρίζονται οἱ Σκοπιανοὶ ὅτι εἶνε γνήσιοι ἀπόγονοι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὑποστηριζόμενοι ἐκ τῶν ἀγραμμάτων καὶ ἀμορφώτων βαρβάρων καὶ δημόκραατων πολιτικῶν οἵτινες δὲν πρέπει νὰ κατηγορηθοῦν διὰ προδοσίαν τῆς Μακεδονίας ἀφ᾿ οὗ δὲν εἶνε Ἕλληνες, ἀλλὰ διὰ πρακτόρευσιν.

Τὸ ἱστορικὸν αὐτὸ παράδοξον συμβαίνει ἕνεκα πολιτικῆς ἀποβλακώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅστις μὴ γνωρίζων ποῖοι τὸν κυβερνοῦν, δυστυχῶς ἔχει τὴν ἐντύπωσιν ὅτι οἱ κυβερνῶντες φρονοῦν ὑπὲρ τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.

Εἰς πανεπιστήμιον τῆς Θεσσαλονίκης δυστυχῶς ὑπάρχει «ἕδρα» σλαβικῶν σπουδῶν καὶ ὄχι [σλαυϊκῶν σπουδῶν], ὡς εἶνε βεβαίως ὀρθόν. Τὸ καθηγητικὸν κατεστημένον εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ ἀλλάξουν τὴν ἱστορικὴν ὀρθογραφίαν, ὅπως ἤδη ἔπραξαν μὲ τὸ ὄνομα Σλαῦοι εἰς Σλάβοι καὶ μὲ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα.

Πανταζίδης Ἰωάννης, Ὁμηρικὸν λεξικόν. [῾Yπηνήτης – σελίς 650]

« Ὑ π η ν ή τ η ς, αο, ὁ (ὑπήνη, ὅ ἐστι τὸ μέρος τὸ ὑπὸ τὸ στόμα, τὸ κάτω μέρος τοῦ προσώπου: πώγων, ἔκ τινος ῥίζης ΗΝ = σανσκριτ. ana), πωγωνοφόρος, γενειῶν, γενᾶτος (πρῶτον ὑπηνήτης) [ἄρτι γενειῶν] ΙΛ. Ω 348, ὀδ. κ 279. ………………………… »

Πρωΐα, Ἐπίτομ. ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. [Κων. Δ¢ Πωγωνᾶτος – σελὶς 1216]

« Υἱὸς τοῦ Κώνσταντος τοῦ Β¢ (648 – 685 μ.Χ.). Ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον τῷ 668 μ.Χ, κατέστειλεν ἐπαναστάσεις ἐν τῇ Σικελία καὶ Χρυσοπόλει, ἀντεπεξῆλθε γεναίως κατὰ τῶν πολιορκησάντων τὴν Κωνσταντινούπολιν τῷ 672 Ἀράβων, τοὺς ὁποίους ἐπανειλημμένως ἀπώθησε τῇ βοηθείᾳ καὶ τοῦ ὑγροῦ πυρός, ἠναγκάσθη ὅμως νὰ παραχωρήσῃ τὴν Μοισίαν (679 μ.Χ.) εἰς τοὺς κατακλύσαντας τὴν χερσόνησον τοῦ Αἵμου Σλαύους καὶ Βουλγάρους. …………………………………………………………………………. »

Πανταζίδης Ἰωάννης, Ὁμηρικὸν λεξικόν. [Σίντης – σελὶς 586]

« Σίντης,ὁ, ποιητικ. ἅρπαξ, ληστής, ὡς ἐπίθετον ἁρπακτικός, λῖς ΙΛ. Λ 481,λέων ΙΛ. Π 353, λύκος, ΙΛ. Υ 165. ………………………………………………………………………………….. »

Πρωΐα, Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. [Σλαῦοι – σελὶς 2037] (διασκευή)

« Οἱ Σλαῦοι οἴκεον τὸ Α. καὶ Β Α. τμῆμα τῆς Εὐρώπης καὶ μέγα μέρος τῆς Β. Ἀσίας (Σιβηρία) μὲ πληθυσμὸν περὶ τὰ 130.000.000. Διαιροῦνταιεἰς 3ὁμάδας. Τοὺς Δυτ. Σλαύους, (Πολωνοί, Τσέχοι, Σλοβάκοι καὶ Λυσατοί). Τοὺς Ἀν. Σλαύους, Ρώσους, (Μικρορρῶσοι, Μεγαλορρῶσοι, Λευκορρῶσοι. Τοὺς Νοτίους Σλαύους (Σλοβένοι, Κροάται, Σέρβοι). Πρῶσσοι καὶ Μολδαυοὶ ἕλκουσι τὴν καταγωγὴν ἐκ τῶν Σλαύων. Οἱ Σλαῦοι γένοντο γνωστοὶ εἰς τὸν πεπολιτισμένον ἀρχαῖον κόσμον ἀπὸ τοῦ δ¢ μ.Χ. αἰ. ὅτε ἤρχισαν κινούμενοι πρὸς τὴν κοιλάδα τοῦ Κάτω Δουνάβεως, ἐρχόμενοι εἰς ἐπαφὴν πρὸς τοὺς ἄλλους Εὐρωπαϊκοὺς λαούς, ἐν οἶς καὶ πρὸς τοὺς Βυζαντίνους οἵτινες τοὺς ἐκάλουν Σκλαβηνούς, Σκλάβους, Σκλαβούνους. Κατὰ τὸν ς’ – ζ¢ αἰ. Σλαῦοι τῶν παριστρίων χωρῶν ἐπεχείρησαν μεγάλας ἐπιδρομὰς κατὰ ἐδαφῶν βαλκανικῶν ἀνηκουσῶν εἰς τὸ Βυζάντιον, ἔφθασαν μέχρι καὶ τῆς Πελοποννήσου, ἐρημώσαντες ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα. Εἰς τὰ μέσα τοῦ θ¢ αἰ. ἐκχριστιανίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀποστόλων μοναχῶν ἀδελφῶν Μεθοδίου καὶ Κυρίλλου, ἔκτοτε ἤρχισαν σημαντικὰ ἐκπολιτιζόμενοι καὶ ὀργανούμενοι εἰς κράτη. …………………………………… »

Οἱ Ἅγιοι ἀδελφοὶ γραμματικοί, Μεθόδιοςκαὶ Κύριλλος,ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἦσαν Ἀπόστολοι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦσαν καὶ ἀπόστολοι τοῦ Ὁμήρου (Ὀδυσσέως). Δεινοὶ λοιπὸν Ὁμηρισταὶοἱ ἐκ Θεσσαλονίκης μοναχοὶ ἀδελφοὶ Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, κωδικοποίησαν τὴν λεγομένην σλαυϊκὴνγλῶσσαν ἐν ἔτει 850 μ.Χ.ταὐτοχρόνως γραφὴν καὶ προφοράν,ἐκπολιτίζοντες τοὺς λαοὺς αὐτοὺς οἵτινες εὑρίσκοντο εἰς ἀγρίαν κατάστασιν, ἄνευ γλώσσης καὶ ἱστορίας.

Νὰ μάθουν οἱ Σκοπιανοί – Σκλαβηνοί – Σκλαβούνοι – Σκλάβοι ἢ Σλαῦοι, τὴν προέλευσιν τοῦ ὀνόματός των καὶ μάλιστα νὰ μὴ εἶνε ὑπερφίαλοι. Οὐδέποτε οἱ ἴδιοι θὰ ἐτυμολογήσουν τὸ ὄνομα Σλαῦοι διότι δὲν εἶνε εἰς θέσιν νὰ τὸ πράξουν. Ἂς μάθουν λοιπὸν ποία εἶναι ἡ καταγωγή των καὶ πόθεν ἦλθον, ἄνευγλώσσης, ἄνευ ὀνόματος καὶ πολιτισμοῦ καὶ νὰ πάψουν οἱ πρότερον ἄγλωσσοι βάρβαροι νὰ προκαλλοῦν τὸνλαὸν τῶν Ἑλλήνων, αὐτοπροσδιοριζόμενοι ὣς Μακεδόνες.

Τὸ ἔνδοξον ὄνομαΜακεδόνες δικαιοῦνται νὰ φέρουν μόνον λαοὶ Ἑλλήνων, οἵτινες δὲν ἦσαν: σίνται,λησταί, ἅρπαγες,ὅπως οἱ Σκλαβηνοὶ ἢ Σλαῦοι· τώρα ὑπάρχουν Σλαῦοι καὶ δὲν ἐξηφανίσθησαν, ὡς οἱ Ἀλανοί, Πετσενέγγοι, Ἄβαροι, ἕνεκα κωδικοποιήσεως (κατασκευῆς) ἐξ Ἑλλήνων τῆς σλαυϊκῆς γλώσσης.

Βαρδάρης. Ὁ βόρειος ἄνεμος τῆς Θεσσαλονίκης διὰ τοῦ ποταμοῦ Ἀξιοῦ

Ὁ ἄνεμος Βαρδάρης εἶνε ὁ σφοδρὸς ἐκεῖνος Βόρειος ἄνεμος ὅστις πνέει διὰ τῆς κοιλάδος τοῦ Ἀξιοῦποταμοῦ σκορπίζων ῥῖγος(ἢ ψῦχος) κατὰ τὴν περιοχὴν τῆς Ἠμαθίηςκαὶ τῆςΘεσσαλονίκης.

Ὁ ἀνώνυμος γραμματικὸς ὁμηριστής, ἴσως τοῦ Μεσαίωνος, κωδικοποίησε τὸ ὄνομα « Βαρδάρης » μὲ λέξεις ἀποκλειστικὰ ἐκ τῆς ὁμηρικῆς διαλέκτου σαφῶς προσδιορίσας τὸν Βόρειον ἐκεῖνον ἄνεμον, ἐκ τῆς κοιλάδος τοῦ ποταμοῦ Ἀξιοῦ, μὲ τὰ γνωστὰ εἰς ὅλους ἀποτελέσματα. Τὸ ὄνομα Βαρδάρης εἶναι ἑλληνικὸν ὄχι βαρβαρικόν « V a r d a r » ταυτιζόμενον μάλιστα μὲ τὸ ὄνομα τοῦ ποταμοῦ Ἀξιοῦ. Ὁ δὲ Ὀδυσσεύς (Ὅμηρος) εἰς τὸ ἔπος τῆς Ἰλιάδοςπολλάκις ἀναφέρεται εἰς τὸν Ἀξιὸνποταμὸν τῆς Μακεδονίας ὅστις ἐκβάλει εἰς τὸν Θερμαϊκὸν κόλπον, παρὰ τὴν Θεσσαλονίκην, (ΙΛ. Β 849, ΙΛ. Π 286, ΙΛ. Φ 141).

Πρωΐα, Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. [Ἀξιός – σελὶς 76] (διασκευή)

« Ἀξιός, ὁ μεγαλύτερος ποταμὸς τῆς Μ α κ ε δ ο ν ί α ς πηγάζων ἐκ τῶν Ν Α. κλιτύων τοῦ Σκάρδου τῶν Ν Δ. τῆς Σούχα καὶ τῶν Β Α. τῆς Μπάσκρας ἐν τῇ Νοτιοσλαυΐᾳ. Ρέων μὲ κατεύθυνσιν Ν Α. χύνεται εἰς τὸν Θερμαϊκὸν κόλπον, 20 χλμ. Ν Δ. ἐκ τῆς Θεσσαλονίκης μετὰ ροῦν 300 χλμ. περίπου. Τὸ μὲν πλάτος του κυμαίνεται μεταξὺ 150 – 450 μ. καὶ τὸ δὲ βάθος του ἀπὸ 1,5 – 4 μ. Ἡ κοιλάς του ὑπῆρξεν ἐν τῇ ἱστορίᾳ ἡ ὁδὸς πρὸς τὸ Αἰγαῖον καθόδου τῶν Σλαύων. Παρὰ τὰς ὄχθας αὐτοῦ καὶ κυρίως τὴν ἀριστερὰν διέρχεται ἡ σιδηροδρομικὴ γραμμὴ ἀπὸ Θεσσαλονίκηςμέχρι Σκοπίων. Ὁ ποταμὸς Ἀξιὸς καλεῖται κοινῶς Βαρδάρης. … »

Vardarska. Ἡ χώρα τοῦ Βαρδάρη (Σκόπια)

Ἡ χώρη « Vardarska »μὲ πρωτεύουσαν πόλιν τὰ Σκόπια (Skopia) ἔλαβε τὸ ὄνομά της ἐκ τοῦ ἀνέμου ὅστις πνέει ἀπὸ Βοῤῥᾶν πρὸς Νότον σκορπίζων ψῦχος πρὸς τὴν θάλασσαν διὰ τῆς κοιλάδος τοῦ Ἀξιοῦ ποταμοῦ.

Πρωΐα, Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. [Σκόπια – σελὶς 2031] (διασκευή)

« Σ κ ό π ι α [ σλαυϊστὶ S k o p i j e, ἀλβανιστὶ Σκούπ, τουρκιστὶ Οὐσκιούπ ]. Πόλις τῆς Νοτιοσλαυΐας (1.912) ἐν τῇ Σερβικῇ Μακεδονίᾳ ἐπὶ τοῦ Ἀξιοῦ ποταμοῦ. Παρ᾿ αὐτῇ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ἔκειτο ἡ πόλις Σκουποί, καταστράφη ὑπὸ σεισμοῦ 520 μ.Χ. »

Τὸ ὄνομα « Vardarska » εἶνε κῶδιξ ἄνευ ἐτυμολογίας ἑλληνικῆς ἐμπνεύσεως διὰ προσδιορισμὸν τῶν σκοπιανικῶν σλαυο-αλβανο-βουλγαρο-αθιγγανικῶν πληθυσμῶν. Τὸ ἕτερον ὄνομα « Σκόπια »δὲν ἐτυμολογεῖται εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, πόσον μᾶλλον εἰς τὴν λεγομένην γλῶσσαν τῶν Σκοπιανῶν· δὲν εἶνεκῶδιξ προκειμένου νὰ τὸν ἀποκωδικοποιήσωμεν καὶ οὐδὲν σημαίνει ἀλλὰ εἶνε μᾶλλον παραφθορὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος Σκουποί – Σκούποι προερχόμενον ἐκ τοῦἀγρωστοειδοῦς φυτοῦ σόργονκοινῶς σκοῦπα.

Τὸ ἀγρωστοειδὲς φυτὸν σόργον φύεται εἰς τὰς ὄχθας τοῦ Ἀξιοῦ ποταμοῦ καὶ γενικὰ εἰς τελματώδεις περιοχὰς τῆς Μακεδονίας· δι᾿ αὐτοῦ τοῦ φυτοῦ, κατὰ τὸ παρελθὸν ἀλλὰ καὶ σήμερα, καθαρίζονται ὑπὸ τοῦ κονιορτοῦ ὁδοὶ καὶ δάπεδα. Τὸ οἰκιακὸν τοῦτον ὄργανον, κοινῶς σκοῦπα ἀποτελεῖται ἐκ πολλῶν θυσάνων τοῦ φυτοῦ σόργου· κατασκευάζεται εἰς διαφόρους τύπους, ὁ μὲν κατασκευαστὴς λέγεται Σκοῦπος, οἱ δὲ κατασκευαταὶ Σκούποι, ὅπως ἐλέγετο ἡ πόλις Σκόπια.

Ἀριστοτέλης Ντοβόρης, συγγραφεὺς ὁμηριστής, μήστωρ ἐργοδηγὸς ἠλεκτρονικὸς μηχανώμενος, 6980344838 aristotelis.n@gmail.com

Ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Μαντζάρου 9 Ἀθήναι, τηλέφωνα: 2103626348, 6976334493

ἐκδότης Δημήτριος Κ. Σταμούλης, info@herodotos.net